DOSTOSOWANIE WYMAGAŃ EDUKACYJNYCH 

W Rozporządzeniu MEN z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych ( Dz. U. 2010 nr 228 poz. 149), pojęcie: specyficzne trudności w uczeniu się odnosi się do uczniów w normie intelektualnej, którzy mają trudności w przyswajaniu treści nauczania, wynikające ze specyfiki ich funkcjonowania percepcyjno-motorycznego i poznawczego, nieuwarunkowane schorzeniami neurologicznymi.  

Specyficzne trudności w uczeniu się, dotykające naszych uczniów to:

  • Dysleksja rozwojowa, czyli specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu ( M. Bogdanowicz) w formie: 

- dysgrafii: trudności w opanowaniu kształtnego, czytelnego pisma o zadowalającym poziomie graficznym

- dysortografii: trudności w opanowaniu poprawnej pisowni, zgodnej z regułami ortograficznymi danego języka  

- dysleksji: izolowane trudności w czytaniu, bez towarzyszących im innych zaburzeń rozwoju umiejętności szkolnych

  • Specyficzne trudności w uczeniu się matematyki – dyskalkulia.


Uczniowie z ww. grup należą do uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych.
Do tej grupy można również zaliczyć uczniów zdolnych. 

Poradnia wydając opinię, którą uczeń dostarcza do szkoły, wskazuje ogólnie, na czym ma polegać dostosowanie wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb psychofizycznych i edukacyjnych ucznia, u którego stwierdzono specyficzne trudności w uczeniu się.    

DOSTOSOWANIE WYMAGAŃ EDUKACYJNYCH W SZKOLE 

Dla każdego ucznia (lub grupy uczniów), nauczyciele w Zespołach, na podstawie diagnozy zawartej w opinii, opracowują sposób dostosowania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych ucznia. Zakres dostosowania wymagań edukacyjnych wpisuje się w Plan działań wspierających i realizuje na poszczególnych lekcjach.  Dysleksja nie daje możliwości obniżenia wymagań jakościowych. Są to, bowiem uczniowie, z co najmniej przeciętną sprawnością intelektualną, którzy zechcą w przyszłości zdawać maturę, a ta, aby zachować swoją rangę, musi mieć odpowiedni, co najmniej przeciętny, poziom wymagań. 

Ogólne zasady postępowania z uczniem z dysleksją rozwojową.

  1. Unikać głośnego odpytywania z czytania przy całej klasie.
  2. Ograniczać czytanie obszernych lektur do rozdziałów istotnych ze względu na omawianą tematykę, akceptować korzystanie z nagrań fonicznych, w wyjątkowych przypadkach z ekranizacji, jako uzupełnienia samodzielnie przeczytanych rozdziałów.
  3. Kontrolować stopień zrozumienia samodzielnie przeczytanych przez ucznia poleceń, szczególnie podczas sprawdzianów (wolne tempo czytania, słabe rozumienie jednorazowo przeczytanego tekstu może uniemożliwić wykazanie się wiedzą z danego materiału)
  4. Ze względu na wolne tempo czytania lub/i pisania zmniejszyć ilość zadań ( poleceń) do wykonania w przewidzianym dla całej klasy czasie lub wydłużyć czas pracy ucznia.
  5. Ograniczać teksty do czytania i pisania na lekcji do niezbędnych notatek, szczególnie w przypadku dysgrafików.
  6. Pisemne sprawdziany powinny ograniczać się do sprawdzanych wiadomości, wskazane jest, zatem stosowanie testów wyboru, zdań niedokończonych, tekstów z lukami – pozwoli to uczniowi skoncentrować się na kontrolowanej tematyce, a nie na poprawności pisania.
  7. Wskazane jest preferowanie wypowiedzi ustnych. Sprawdzanie wiadomości powinno odbywać się często i dotyczyć krótszych partii materiału. Pytania kierowane do ucznia powinny być precyzyjne.
  8. W przedmiotach ścisłych podczas wykonywania ścisłych operacji wymagających wielokrotnych przekształceń, należy umożliwić uczniowi ustne skomentowanie wykonywanych działań. W ocenie pracy ucznia wskazanie jest uwzględnienie poprawności toku rozumowania, a nie tylko prawidłowości wyniku końcowego.
  9. W przypadku prac pisemnych z przedmiotów ścisłych i im pokrewnych, nauczyciel powinien zwrócić uwagę na graficzne rozplanowanie sprawdzianów – pod treścią zadania powinno być wolne miejsce na rozwiązanie. Pozwoli to uniknąć niepotrzebnych pomyłek przy przepisywaniu zadań na inną stronę np. gubienia, mylenia znaków, cyfr, tak charakterystycznych dla dzieci z dysleksją. Materiał programowy wymagający znajomości wielu wzorów, symboli, przekształceń można podzielić na mniejsze partie. Tam, gdzie jest taka możliwość, pozwolić na korzystanie z gotowych wzorów, tablic itp. Unikać wyrywania do odpowiedzi.
  10. Dobrze jest posadzić ucznia blisko nauczyciela, dzięki temu zwiększy się jego koncentracja uwagi, ograniczeniu ulegnie ilość bodźców rozpraszających, wzrośnie bezpośrednia kontrola nauczyciela, bliskość tablicy pozwoli zmniejszyć ilość błędów przy przepisywaniu.
  11. Złagodzić kryteria wymagań z języków obcych. Uczeń mający problemy z opanowaniem ojczystego języka prawie zawsze ma trudności z mówieniem, rozumieniem, czytaniem i pisaniem w języku obcym.
  12. Podczas oceny prac pisemnych nie uwzględniać poprawności ortograficznej lub oceniać ją opisowo. Należałoby pozwolić uczniom na korzystanie ze słowników ortograficznych podczas pisania prac klasowych, wypracowań. W przypadku ucznia z dysgrafią wskazane jest akceptowanie pisma drukowanego, pisma na maszynie, komputerze, zwłaszcza prac obszernych (wypracowań, referatów). Nie należy również oceniać estetyki pisma, np. w zeszytach. Jeśli pismo jest trudne do odczytania, można zamienić pracę pisemną na wypowiedź ustną.

                                                                                Renata Łaba na podstawie www.pedagogszkolny.pl i własnych materiałów